Ruim 30 organisaties en toch alleen

Onze zoon wilde heel graag naar school. Elke dag opnieuw. Koste wat kost.
Tot het niet meer ging.

Dan zat hij thuis op de bank, als een doodvogeltje. Hoody over zijn hoofd, zijn ziel onder zijn arm.

Als ouder voel je je dan machteloos. Ik heb vaak het gevoel gehad dat ik faalde. Doe ik het wel goed? Je wil zo graag je kind helpen, maar loopt keer op keer tegen systemen aan die niet voor hem gemaakt zijn.

Balans schreef dit artikel over ons gezin; onze zoon heet daarin Liam (een pseudoniem). Geoorloofd verzuim waarop niemand meer let. Zelf steeds weer aan de bel moeten trekken. Een kind dat op school stil is, er niet is, of huilend op de wc zit, terwijl niemand het probleem ziet. "Had hij maar met stoelen gegooid, dan werd het gezien."

Zo herkenbaar voor zoveel gezinnen. En zo oneerlijk.

Fijn dat Balans, vereniging voor ouders, hier aandacht voor vraagt! Bedankt dat jullie dit zo krachtig hebben neergezet. Verhalen zoals dat van Liam verdienen een podium, juist omdat ze zo vaak stil blijven.

Dit blijft vaak onzichtbaar. Daarom schreef ik erover. In Onzichtbare Parels deel ik ons verhaal, de machteloosheid, het gevecht met systemen, en de lichtpuntjes die je er middenin toch kan vinden.