Wat je niet ziet, is er wel

Ik zie mensen aan de rand van de put staan. Ze roepen dat ik harder moet scheppen. Ze gooien een schep naar beneden: "Hier, hiermee moet het vast lukken!" Anderen doen net of ze de put niet zien, en beginnen over het mooie weer. 

Dat is wat er gebeurt als het "probleem" niet zichtbaar is voor jou. Een kind dat lief is, aangepast, sociaal, dat kind kan het ondertussen heel moeilijk hebben. Elk kind is uniek. Elke ouder ook. 

Voor hulpverleners wil ik dit meegeven: luister. Niet invullen wat je denkt te zien, maar écht luisteren, zonder oordeel. Niet alleen naar het kind, ook naar de ouders. Wij zijn niet lastig of overbezorgd, wij zijn de grootste experts van ons eigen kind. 

Voor ouders die dit herkennen: ik heb me jarenlang ontzettend alleen gevoeld. Zo vaak gedacht: doe ik het wel goed? Als je kind worstelt met depressie, suïcidaliteit of psychische problemen, wordt het vaak stil om je heen. Er hangt een taboe. En hoe langer het duurt, hoe stiller het wordt. 

Met dit boek wil ik naast je komen zitten, op de bodem van die put. Om te zeggen: je doet het goed. Wat anderen ook zeggen of denken. Je bent niet alleen. 



Dit blijft vaak onzichtbaar. Daarom schreef ik erover.