Hoe ik als hondenmens als schrijver juist de kat achterna moet lopen

Boekgerei

Een warme knuffel van mijn schrijfvriendinnen. Ons schrijfavontuur begon twee jaar geleden in Spanje, en inmiddels zien we elkaar een paar keer per jaar. Vandaag bij het schrijversfestival. Iedereen kletst meteen enthousiast door elkaar. De goodybag wordt bekeken en geruild, ‘ik wil wel een roze schriftje.’
En ondertussen komt de geur van koffie ons tegemoet.

De ochtend begon met een lezing van Judith Visser. Haar zondagstrilogie heb ik gelezen en ze inspireerde mij ooit om te gaan schrijven over autisme. Eerst als moeder, haar boeken gaven me meer inzicht en begrip. Later, als autistische vrouw, vond ik er ook herkenning en nieuwe inzichten in. Zo waardevol om haar verhaal te horen, haar enthousiasme en haar liefde voor haar honden.

Spannende stap: haar na afloop aanspreken…
Een warm en vriendelijk gesprek over verhalen die verteld moeten worden. Alleen dat maakte de dag al geslaagd en toen moest de middag nog beginnen.

’s Middags twee boeiende workshops:
Thysia Huisman over je eigen verhaal als thriller, met leuke en inspirerende schrijfoefeningen.
Marelle Boersma over van feit naar fictie, schrijven om misstanden zichtbaar en bespreekbaar te maken.

Als afsluiting de lezing vanAbdelkader Benali.
‘Schrijven is een ontdekkingsreis’, zei hij. ‘Iets wat je jezelf moet gunnen.’

Zijn mooie metafoor bleef hangen: een verhaal moet een kat worden. Het loopt van je weg, jij gaat erachteraan. Zo ontstaat het. Je zoekt de spanning op, je creëert instabiliteit.

En nu is het zondagavond…
Mijn hoofd zit helemaal vol met gedachten, inspiratie, ideeën, herinneringen en zin om te schrijven.
Eerst laten bezinken.

En dinsdag, op mijn schrijfdag, weer verder.