Hokjes denken

 'Sorry, we denken niet dat we kunnen bieden wat je nodig hebt.' 

Hij verdwijnt ineengedoken in het verste hoekje van de gesprekskamer, zijn hoody over zijn hoofd. Zijn hand zoekt automatisch Yori's kop. De hond likt hem troostend. 

'Eerst moet de angst behandeld worden, dan pas kunnen we werken aan je trauma.' 

'Je bent ook autistisch, dat behandelen we niet.'  

'Je wordt 18 jaar, dan gaat het over naar mijn collega van de WMO. Zij moet het opnieuw bekijken, ik kan niet voor haar beslissen.' 

We denken dat we mensen in hokjes kunnen plaatsen. In vakjes. 

Maar zoals Rianne Jansen altijd zo mooi zegt: je bent een persoon als geheel. Niet een brein op pootjes. Dingen werken in elkaar door. 

Wat als we iemand zien als persoon, los van zijn labeltjes? 

Wat als we kijken wat iemand nodig heeft en hoe we díe persoon kunnen helpen? 

Dat zou het leven als ouder van een zorgintensief kind veel makkelijker maken. Dan hoeven wij het niet alleen te doen. Dan kijken we samen wat er nodig is. 

Dinsdag schrijfdag: In Onzichtbare Parels schrijf ik over deze zoektocht: door de zorg, door de systemen, door alles wat wij als ouders alleen moeten uitzoeken. Herken jij dit?

Lezen waarom ik ben gaan schrijven?

lees hier 👇