Een nieuw begin

Hoe verder na het falende systeem?

Na een periode van verdriet en teleurstelling moesten we opnieuw beginnen.
Weer thuis, weer zoeken naar balans, structuur en hoop.

In deze blog vertel ik hoe we samen een nieuwe start maakten; op onze eigen manier, in ons eigen tempo.

In mijn vorige blog schreef ik hoe mijn zoon na tien weken begeleid wonen weer thuis kwam.
Het was geen succes.

Ik zie hem nog zitten:
zo klein mogelijk, teruggetrokken in een hoekje van zijn bed.
Hoody over zijn hoofd, knuffel voor zijn gezicht.

En nu… hoor ik weer lachjes uit zijn kamer.
Minecraftgeluiden, Engels praten met vrienden, plannen maken.
Voor een nieuwe dagbesteding, vrijwilligerswerk, vrienden opzoeken.
Hij komt weer tot leven.

Ik voel een dubbel gevoel.
Blij dat hij zich beter voelt en we de juiste beslissing hebben genomen.
Maar ook zorgen: hoe gaan we dit thuis goed regelen, mét zorg voor mezelf?

Ik heb twee keuzes:

· Ik kan in een hoekje op de bank gaan zitten huilen om de teleurstelling dat het weer niet gelukt is. (Dat heb ik ook gedaan.)

· Of ik maak een plan met perspectief. (Mijn bedrijf heet niet voor niets PerspectiviA 😉)

Structuur geeft me rust en overzicht.
Ook nu, nu we er weer alleen voor staan, geeft een plan me hoop.

Mijn zoon is gek op The Hunger Games — de boeken, de films, alles.
Met mijn creatieve geest dacht ik: hoe kan ik dat gebruiken om hem weer te laten groeien, succes te laten ervaren?

Zo ontstond zijn eigen ‘Thuis Arena’-plan:

· Bos – voor ontspanning en rust

· Trainingscentrum – oefenen & bewegen

· Mockingjay – symbool van hoop & sprankels

· Rivier / Flow – activiteiten waarin je opgaat

· Kampvuurplek – ontmoet bondgenoten, vrienden, help anderen

· Bibliotheek – om iets nieuws te leren

Samen bedachten we passende activiteiten in kleine stapjes, zodat hij succeservaringen kan opdoen en weer voelt: ik kan dit, ik doe ertoe!

Mentoren: wij als ouders en zijn begeleiders
Tegenstanders: angsten, onzekerheden, twijfels die hij wil overwinnen

Soms heb je als ouder geen invloed op het systeem, maar wél op hoe je verder gaat.
Door kleine stapjes te zetten, structuur aan te brengen en sprankjes hoop te zoeken, kun je langzaam weer richting vinden.

Herken je dit?
Je voelt je machteloos, je kind is somber, het systeem laat je in de steek.
Je wilt perspectief, een plan, weer hoop.

➡️ Doe mee aan de Toolboxtraining ‘Van stress naar plezier’ en ontdek hoe ook jij stap voor stap weer richting en veerkracht vindt.

Misschien begint jouw eerste stap met even stilstaan en van daaruit voorzichtig weer vooruitkijken.