De kracht van sorry

“Ik heb gefaald” zijn schouders schudden zachtjes.

Ik zie nog net een paar blonde haren onder het dekbed uitsteken, zijn knuffel Konijn stevig onder zijn arm.

“Jij kan er niets aan doen, je hebt heel erg je best gedaan en hard gewerkt.” Ik aai hem geruststellend over zijn rug.

“Als niemand zich de schuld toe-eigent, dan moet het wel aan míj liggen.”
Een uitspraak van mijn zoon.
En eentje die binnenkomt.

Want achter die zin zit een wereld van faalervaring, mislukking voelen, machteloosheid.
Het gevoel niet serieus genomen te worden. Niet gehoord.

En dat zie je terug in gedrag:
boosheid, terugtrekken, weglopen, weerstand.
De deur dicht, letterlijk en figuurlijk.

Wat sorry kan doen

Het is opvallend hoe vaak dingen vastlopen, terwijl één woord het verschil kan maken: sorry.
Niet om iets glad te strijken.
Niet als formaliteit.
Maar als erkenning.

Als we zeggen:
“Sorry, Ik heb het verkeerd ingeschat. Dit was niet de juiste stap. Als we het wisten, hadden we het anders gedaan.”

Dan gebeurt er iets.
Dan voelt iemand zich gezien, gehoord, erkend.
Er ontstaat lucht.
Ruimte.
Verbinding.
Veiligheid.
En pas dán kan iemand weer een stap zetten.

Wat er vaak misgaat

Te vaak wordt een ouder nog steeds weggezet als lastig, overbezorgd, zeurend.
En kinderen of jongeren als weerstand hebben, geen motivatie, niet willen, complex, onhandelbaar.

Maar onder die laag zie je iets heel anders:

• een kind met een faalervaring
• boosheid die eigenlijk verdriet is
• terugtrekken omdat het te groot was
• ouders die wakker liggen van zorgen
• angst voor de toekomst
• machteloosheid omdat ze het ook niet meer weten

En ondertussen hebben diezelfde ouders de meeste kennis over hun kind.
Jaren aan ervaring.
Jaren aan proberen, vallen en weer opstaan.

Wat sorry durven zeggen vraagt

Een oprecht ‘sorry’ zeggen vraagt lef.
Het vraagt dat jij als professional, als ouder, als begeleider durft te erkennen:

“Ik zag het niet goed. Ik ging te snel. Ik luisterde niet genoeg.”

Ik zeg tegen mijn zoon:
‘Je hebt gelijk liefje… sorry. Dit was een te grote stap. Wij wilden te snel.’
En dan een dikke knuffel:
‘Maar jullie wisten dit toch ook niet?’
En ik:
‘Nee… maar we hadden beter naar jóu moeten luisteren en kijken.’

Dat moment…
Dat is waar vertrouwen groeit.

Wat sorry oplevert

Durf sorry te zeggen.
Niet om jezelf klein te maken, maar om de ander groot te maken.

Een oprecht excuus:

• herstelt vertrouwen
• opent communicatie
• neemt druk weg
• haalt schuld van de schouders van het kind of de ouder
• legt de basis voor veiligheid en samenwerking
• 
  

Sorry geeft iemand ruimte om weer adem te halen.
Om weer mee te denken.
Om mee te bewegen.
Om stappen te durven zetten.

En misschien wel het belangrijkste:
Sorry ontschuldigt.
Het haalt het idee weg dat het mislukken aan hen ligt.

Dat gun ik mijn zoon en al die andere kinderen.

Wil je ook de inspiratiemails ontvangen?

Schrijf je dan hier