Van oester naar parel

Mijn verhaal delen voelt kwetsbaar. 

Jarenlang bouwde ik een muur om mezelf heen. Uit zelfbescherming. Zodat oordelen en meningen me niet meer konden raken. Ik werd een oester, onverwoestbaar voor elke storm. 

Die muur bouwde ik in de jaren dat mijn zoon vastliep op school. Dat hij niet in een hokje paste, hoe hard iedereen ook zijn best deed om hem er wél in te duwen. Ik dacht vaak: ik ben een slechte moeder. Ik doe het niet goed. Ik moet dit alleen kunnen, gewoon doorgaan, doorzetten. Ik ben alleen. 

Door mijn verhaal te vertellen, in het boek, in de krant, zaterdag bij Radio 1Vallei, studio C (zaterdag 19 september vanaf 28:55 min. luister hier  ) laat ik die muur langzaam zakken. Ik geef een inkijkje in ons leven. In mijn onzekerheden en twijfels als moeder. Doe ik het wel goed? Had ik maar... 

En dan komen de berichtjes binnen. Van andere ouders. 

Ontroering, maar ook verdriet. Want in wat ze schrijven, lees ik hoeveel herkenning er is. Hoe zwaar de zoektocht voor hen is, of was. 

Een buurvrouw die vraagt: "Kan ik iets voor je betekenen?" Een vriendin die appt: "Heb ik geoordeeld? Sorry daarvoor." Iemand die voor het eerst haar donkere gedachten durfde te delen met een vriendin. 

Al die berichtjes geven me hetzelfde gevoel terug: ik ben niet alleen. En heel even, misschien, de lezer ook niet. 

Een oester beschermt zichzelf. Maar parels ontstaan pas als hij opengaat. 

Onzichtbare Parels is nu verkrijgbaar bij de boekhandel, uitgeverij Droomvallei en via mij.

Benieuwd naar mijn verhaal?

Bestel hem hier:  👇