De reis van een workshop geven

De koffers staan klaar op de gang. Ik ga niet op vakantie, maar donderdag geef ik weer een workshop: de escape room ‘Ervaar autisme’.
Voor mij voelt dat (bijna) net zo intensief en avontuurlijk als op reis gaan. Nieuwe mensen, een nieuwe plek, een andere route…
Net als bij een vakantie bereid ik alles tot in de puntjes voor  en dat begint al lang van tevoren, in mijn hoofd.

Ik loop mijn checklist nog eens na: spullen klaarzetten, presentatie doornemen, alles testen en checken.
De workshop gaat over stress bij autisme en deze week ervaar ik zelf ook weer aan den lijve wat stress met je doet. Sociale contacten, onzekerheid, onduidelijkheid, veranderingen, onzekere verwachtingen: ze kunnen me allemaal behoorlijk uit balans brengen.

Het voordeel is dat ik weer genoeg voorbeelden heb voor donderdag. 😊

Mijn lichaam laat het ook merken: buikpijn, onrust, slecht slapen, piekeren, hartkloppingen, twijfels. Ik hoor mezelf denken: Wil ik dit wel? Kan ik dit wel? Waarom doe ik dit eigenlijk?

Als ik beter kijk, zie ik de oorzaken helder voor me: een onbekende locatie, het ontbreken van routine (ik heb de escape room al even niet meer gegeven), een drukke week (2 workshops in 1 week) een nieuwe groep mensen en een doelgroep die nog redelijk nieuw voor me is: ouderen met autisme.

Doordat ik inmiddels beter herken wat er gebeurt, weet ik wat ik kan doen. Ik mag extra lief zijn voor mezelf, rust en ontspanning inplannen, duidelijkheid vragen; waar parkeer ik, hoe ziet de ruimte eruit? Hulp vragen bij het in- en uitladen van mijn koffers.
Ik geef mezelf de tijd om goed voor te bereiden, zonder te duwen of te trekken. Dat geeft rust en vertrouwen.

Vroeger dacht ik vaak: “Ik moet dit gewoon kunnen, stel je niet aan.” Dat maakte de stress alleen maar groter. Nu begrijp ik dat spanning logisch is in nieuwe of onduidelijke situaties. Door te erkennen wat er speelt en er vriendelijk mee om te gaan, blijf ik dichter bij mezelf.

Toch merk ik dat stress nog steeds invloed heeft op mijn gedrag. Ik ga piekeren, twijfel aan mezelf, stel vragen als: Kan ik dit wel? Wil ik dit wel? En als ik moe ben, wil ik het liefst afzeggen of vluchten. Door dat te herkennen, kan ik eerder bijsturen en voorkomen dat het me overneemt.

Wat ik anderen en mezelf steeds weer gun, is inzicht krijgen in je eigen stresssignalen en oorzaken. Dat helpt om eerder actie te nemen, voordat je afzakt naar het punt waarop het echt te veel wordt.
Stress hoort bij het leven, zeker als je leeft of werkt met autisme. Maar door te begrijpen wat er gebeurt en mild te blijven voor jezelf, kun je met meer rust en plezier op reis gaan, ook als die reis niet naar het buitenland is, maar naar een nieuwe ervaring dicht bij huis.

Herken je je in dit verhaal als vrouw (met autisme) en wil je werken aan je eigen veerkrachtplan voor meer rust, overzicht en energie?

Kijk hier voor de veerkrachttraining

Of werk je als professional met mensen met autisme, angsten, trauma of thuiszitters en wil je handvatten om stress te herkennen, verminderen en om te buigen naar werkbare situaties?

Kijk hier voor de toolbox training, 'van stress naar plezier.'